บล็อกของคน ที่ชอบ อะไรวะ

เห็นคนอื่นเศร้า เราเลยกะจะเศร้าบ้าง แต่เพลงที่เลือกมันดันไม่ค่อยเศร้าน่ะสิ

ฉันเคยเกือบ พลาดสิ่งที่ดีที่สุด ในชีวิต
หากในวันที่ฉันล้มอยู่ ไม่มีหนึ่งใจของเธอ
ฝันคงจบ หลายสิ่งที่ดีคงหมดทางได้เจอ
หนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืมได้เลย...

 โอ้ เพลงนี้กินใจผมมากๆเลย เนื่องจากผมไม่ค่อยชอบอารมณ์เศร้าเท่าไหร่ ถึงแม้ดนตรีมันดูแล้วจะแรงๆไปบ้าง แต่ก็ช่างมันเถอะ แล้วไอ่ท่อนข้างบนนี้ จะถอดความในแบบฉบับของผมละกัน

หากไม่ได้มาเข้าเรียนสาธิต เอ่อ ประมาณว่าไปเข้าแสงทอง(เสี่ยงต่อเกย์) หรือไปสอบ ญว. ติดตอน ม.1 นั่นก็กลายเป็นอีกเรื่องไปเลย เพราะที่นี่ก็ เอ่อ คิดว่ามันไม่เหมือนที่ไหนแน่ๆ มีตั้งแต่การรับน้อง รุ่นพี่หน้าโหดๆก็โหย ขู่จัง ตอน ม.1 แง่ง ทำไรไม่ได้เลย แถมเราก็สนุกกับเพื่อนๆ แบบรู้จักกันตั้งแต่ปรับพื้นฐาน จากคนที่ไม่เคยมีเพื่อนเท่าไร ก็มีเพื่อนเยอะเหมือนกัน

ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน
ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่
จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด

เอ่อ มาต่อกันที่ท่อนนี้ดีกว่า

เมื่อผมมีปัญหาอย่างไร อยู่ที่โรงเรียนแล้วมันก็รู้สึกสบายใจขึ้น โว้วววว เพื่อนๆเยอะแยะมากมายเลย มีคนให้ปรึกษา มีคนให้เล่นด้วย คุยด้วย สนุกจะตาย จากไม่มีกำลังใจ ก็จะกลับมาเป็นคนเดิมได้ภายในพริบตาแหละ แล้วก็ยังไม่รู้ด้วยเหมือนกันว่าทำยังไง มันจะตอบแทนเพื่อนๆได้หมดวะ สงสัยจริงๆ คงไม่มีทางเลยมั้งเนี่ย ต้องทดแทนไงบ้างก็ ฝากไว้นะครับ

สักวันหนึ่ง ฉันอาจต้องล้มลงอีก ใครจะรู้
แต่ถ้าเธอไปด้วยกันอยู่ ก็ไม่หวั่นกลัวเท่าไร
เรื่องบางอย่าง ฉันอาจได้เคยพูดบอกเธอออกไป
แต่อีกมุมนึงของหัวใจ ไม่เคยพูดเลย

ต่อให้ผมจะไร้กำลังใจอย่างไร แค่โทรไปคุยกับบางคน เฮ้ย มันช่วยได้จริงๆว่ะ แบบ บ่นไปเลย เซ็งบ้าไร บางทีเจอหน้าบางคนจากเซ็งๆ ทำไมมันทำให้เราอารมณ์ดีได้แบบ แปลกๆวะ จากเซ็งกลายเป็นอารมณ์ดี เรื่องที่ร้ายๆลืมไปแบบสนิทเลย สนุกไปกับเพื่อนๆ

แล้วก็สุดท้าย

ขอบคุณในความรัก ที่หาไม่ได้จากที่ไหน
จะรักเธอให้มากพอ และขอทำให้ดีที่สุด...

ผมขอบคุณจริงๆครับ ความรักแบบนี้คงหาไม่ได้จากที่ไหนแล้วววววววว จะไปหาเอาอีกใน 10 ปี 20 ปีก็คงยากแหละ บางครั้งก็ทำไม่ดีไปบ้าง แต่ว่าจะทำให้ไม่มีใครเสียใจละกัน

เรื่องที่ผมทำให้ใครเสียใจ ก็ขออภัยแบบสุดๆครับ

ตอนนี้ก็มีพวกบ้า มานั่งบ้าด้วยกันแล้ว อยู่กับมันแล้วลืมทุกอย่างไปเลย ลืมไปว่ามีความทุกข์ ลืมไปว่ากำลังเซ็ง พอมีโทรศัพท์มาก็รีบไปเลย ยอมรับเลยว่ามันเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ

เดินจับมือกัน ทุกข์สุขด้วยกัน หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่ ฉันไม่เคยลืมจากใจ

ทำไมอยู่ๆน้ำตาไหลวะ

แค่คิดถึงวันแรกที่เดินเข้าโรงเรียน แค่มันต่างกับวันสุดท้ายนิดเดียว

เด็กคนหนึ่งสูง 160 กว่าๆ อีก 6 ปีต่อมาสูงขึ้นแค่เกือบ 20 เซนต์ เดินมาเข้าแถว มาถึงโรงเรียนแบบมีคนน้อยมาก

ตอนเข้า ม.4 ดูคนในห้องแล้ว ไม่น่าจะมีใครที่สนิทกับผมสักคน แต่สุดท้ายก็ได้ไอเพชร แล้วต่อมาก็นิป 2 คนนี้มันดันย้ายไปที่เดียวกัน ไอเพชรเนี่ยชอบโทรมาบ่นๆ แต่ก็ช่างมันเถอะ ไอนิปก็อีกคน เป็นไรไม่รู้ โทรไปก็คุยกะกล้วยๆๆๆ ไม่โทรก็ได้วะ

เพื่อนๆที่เคยสนิทก็ไปที่อื่นหมด ไอท๊อปก็อยุ่ห้อง 2 ไอหนึ่งก็ห้อง 4 ตอนนั้นเซ็งมาก แต่ทำไงได้ เราต้องปรับตัวเข้าหาสังคม ไม่ใช่สังคมปรับตัวเข้าหาเรา

เคยคิดว่าถ้าตื่นมาแล้วไม่มีใครจะทำไง ก็คงไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน แต่ว่าอยู่ๆไปคงชินเองแหละ

ขอบคุณไอท๊อปมากๆเลยว่ะ เมิงเป็นที่พึ่งให้กูด้วย ไปเล่นเกมก็เล่นด้วยกัน โดนจี้ก็มีเมิงเสมอ ผ่านอะไรมาด้วยกันตลอด ทุกครั้งที่เกิดเรื่องร้ายๆ ต้องมีเมิงเคียงข้างเสมอ ถึงแม้จะเล่นมุขโง่ๆ แต่ต่อไปคงไม่ได้ยินเมิงเล่นอีกแล้วล่ะ รู้สึกเหงาเหมือนกัน

 ไอหนึ่ง เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เป็นที่ยืมเงินหลักๆเลย ล้ออะไรก็ไม่โกรธ ถึงแม้เมิงจะโกหกบ่อยก็เหอะ แต่กุก็จับได้บ่อยเหมือนกันว่ะ

ไอแว ถึงแม้จะพูดกวนๆแต่ว่าเมิงก็กวนจนกูหายเซ็งว่ะ แม่ง เซ็งจิ๊กโก๋ คำนี้กำลังฮิตอยู่ใช่ป่ะวะ เสียดายว่ะ ที่สนิทกับเมิงน้อยเกินไป

เม ถึงแม้จะบ่นอะไรไปมั่วๆแต่ก็ยังฟัง(ตกลงไม่รู้ฟังรู้เรื่องไหม) จนได้อารยะธรรมแปลกๆไปเยอะเลย เช่น แอร๋ย เป็นต้น

เทียน ไปบ่นๆเหมือนกัน บ่นมั่วๆไป ไม่รู้รำคาญป่าว เป็นที่ปรึกษาทางการ์ตูนด้วย เป็น queen moe ด้วย

รู้สึกเหมือนยังมีอีก แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร ไว้ถ้ารู้จะมาพิมพ์ต่อในอันใหม่ละกัน

นี่เพลง ขอบคุณที่รักกัน

 http://joumjim.exteen.com/20071126/entry

ไอหนึ่ง ต้องได้จุฬาหรือธรรมศาสตร์นะโว้ย จะได้ไม่ห่างกัน นัดเจอกันพอได้

ส่วนเม ก็ขอให้ติดสัตวแพทย์ที่ดีๆ(ขอนแก่น เกษตร) จะได้รักษาหมาเก่งๆ (รักษาหมาในปากได้ป่าวฟะ)

คนที่ติดแล้วก็ขอให้เรียนจบละกัน

ไปละ โย่วๆ เจอกันเวอร์ชั่นหน้า

ในที่สุด เพลงมันก็ยังลงไม่ได้สักที ไปนอนละ

edit @ 9 Feb 2008 23:28:20 by I Come From My Darkness