บล็อกของคน ที่ชอบ อะไรวะ

วันอังคาร หลังจากที่ไปส่งบันทึกการอ่าน ก็ดันได้เกียรติบัตรมาซะงั้น

เอ่อ งงเหมือนกัน ว่าแจกด้วยเหรอ เกียรติบัตรที่เขียนกลอนแล้วได้รางวัล

ผมจะลงกลอนให้ละกัน แม้ว่าจะไม่เคยคิด แต่วันนี้จะลงซักที

     ทรงเยี่ยมเยียนประชาชนทุกหนแห่ง

ถิ่นแห้งแล้งดำเนินไปทุกแห่งหน

ทรงบรรเทาความทุกข์ของคนจน

เพื่อให้พ้นไปจากประเทศไทย

     ประเทศไทยอยู่ได้ทุกวันนี้

เพราะทรงมีกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่

ประชาชนต่างมอบดวงใจ

เพื่อเทิดไท้แด่องค์พระภูมินทร์

ตอนส่งก็มาเขียนเอาลวกๆประมาณ ครึ่ง ชม. ในคาบ อ.พรเพ็ญด้วย เฮ้อออ ของที่ไม่คิดว่าจะได้มันดันได้ แถมยังดันแต่งบท 2 ก่อน บท 1 ด้วย แบบนี้มันแปลกไปป่าวอะ ใครไม่เชื่อมาเปิดหนังสือชีวะที่เขียนไว้ได้เลย

นี่ก็เป็นวันสุดท้ายที่จะได้เปรี้ยวที่ปัตตานีแล้ว เพราะว่าหลังเที่ยงผมก็คงต้องกลับบ้าน เดี๋ยวก็ไปกรุงเทพอีก มั่วๆมากๆเลยเนี่ยตอนนี้

วันพฤหัส วันวาเลนไทน์ วันแห่งการจากลา ตื่นมาแบบงงๆ เข้าปัจฉิมก็ยังงั้นๆ เด็กร้องเพลงก็ยังงั้นๆ แต่พอร้องเอง น้ำตาเหมือนจะไหลเลย เป็นอะไรไม่รู้

ได้ดอกไม้มาก็ประมาณ 6 ดอกได้มั้ง ได้ของขวัญด้วย ไม่เคยคิดเลย ว่าจะได้

ผมให้ดอกไม้ไป 10 ดอกเอง ตัวเองยังคิดว่าไม่พอเลย

อยากจะบอกว่า ดอกไม้ที่ให้น่ะ ไม่ได้ให้หรอก ดอกไม้ ให้ความรู้สึกมากกว่า คิดมะว่าเอาเงินมาซื้อความรู้สึกเลยอะ มันไม่มีขาย แต่ว่าถ้าใช้สื่อกลางมันราคาไม่แพง แถมมันยังพูดเป็นความรู้สึกไม่ได้อีกแน่ะ

อยากรู้ความรู้สึกว่าผมรักคุณขนาดไหนก็คลิก

ไม่อธิบายเลยนะ มันบอกไว้หมดแล้ววววววว

คืนวันพฤหัสแล้วก็ช่วงโคตรเช้าของวันศุกร์ ผมก็ไปนั่งกินเหล้ากัน พอเหล้าเข้าปากเท่านั้นแหละ รู้สึกว่าตัวเองพูดมากขึ้นเยอะเลย

หะหะ มีการแนะนำตัว คติประจำใจ คนที่ชอบด้วย แต่ๆๆๆๆ ไม่ขอเปิดเผย ว่ะฮะฮ่า

คืนนั้นถึงแม้จะเมาโคตรๆจริงๆ แต่ว่าก็พอจำได้ คำที่พูดแล้วพอจะจำได้ก็คือ ต่อให้หาอีกพันอีกหมื่นโรงเรียน ก็ไม่เหมือนโรงเรียนสาธิตหรอกโว้ยยยยยยยย ผมพูดเองแหละ เพราะมันรู้สึกแบบนี้ ตอนแรกคนก็เยอะอยู่หรอก แต่พอคนกลับๆหมด เหลือแต่พวกมั่วๆเมาๆแล้ว ก็เลยพูดกันแบบไหลมั่วเลย มีการบอกข้อเสียของคนนั้นคนโน้นด้วย แล้วใครอยากรู้อะไรก็ถามๆกันไปเลย

ตอนนี้ใครอยากรู้เกี่ยวกับผม ถามครับ ตอบให้ๆ

มันเป็นคืนที่วิเศษมาก เพราะโรงเรียนอื่นคงไม่มีหรอกน่า ที่จะมีรุ่นพี่มานั่งคุย นั่งให้คำแนะนำ โดดมางานนี้

และแล้วก็ได้นอน ตี3ครึ่งประมาณนั้น ดันตื่นมา 7ครึ่งของวันศุกร์ นอนน้อยชิบ เลยนอนต่อตอน 9 ครึ่ง ตื่น 11

ช่วงกลางคืนโดนคนชวนเล่นเกมอีก แต่ว่า

ช่วงประมาณ 3 ทุ่มไปนั่งที่พระบิดา นั่งไปเรื่อยๆไม่รู้ทำไมถึงเศร้า ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

เล่นเกมกันตั้งแต่ 4-5 ทุ่ม ยันเกือบ 6 เช้า เล่นกันหายบ้าเลย ไอแวหลับด้วย ต้องปลุกตั้งนาน

สุดท้าย เมื่อคืนก็เล่นอีก ไอหนึ่งก็อุตส่าห์มา ขอบคุณจริงๆโว้ย ต่อไปนี้เป็นเดือนคงไม่ได้เล่นแล้วแหละ ไม่ใช่ไม่อยากเล่น แต่เล่นไม่ได้ต่างหาก

เล่น DBZ จนเริ่มโปรละ ดีใจจริงๆ อิอิ

Darkface Team คงจบแค่เมื่อคืนแล้ว เพราะผมคงไม่ได้มาเล่นแบบเมื่อก่อนแล้ว

อยู่มหาลัยกะจะลดการเล่นเกมให้น้อยลงละ เพราะมันมีผลต่อชีวิตของผมมาก

เพิ่งคุยกับพี่ในบอร์ดมา แฟนที่จริงจังโดนคนอื่นแย่งไปเพราะไม่มีเงินเก็บมาก

เห้อออ ถ้าจะวางอนาคต ต้องมีเงิน ไม่มีเงิน ก็ขาดความสุขแน่ๆ

เพลงนี้ ผมฟังเเล้วเศร้ามาก

หรือเราจะรักกันไม่ได้ อีกแล้ว ใช่ไหม หรือว่าเรามากันได้เพียงแค่นี้ เท่านั้น

มันเหมือนโชคชะตาแกล้งกันมากกว่าอะ ที่ทำให้เราได้มาเจอกัน ได้มาพบกัน  ได้มารักกัน แล้วกลับทำให้เราจากกัน

ไม่อยากเพ้อไปคนเดียวละ

สุดท้าย ไอแว ก็ต้องโดนทิ้งไว้หาดใหญ่ แต่ b.net ไม่กว้างไปสำหรับเราหรอก

คิ้ม ก็ยังเรียนปัตตานีอีกปีแน่ะ

เม ก็ยังไม่แน่นอนเรื่องแอดมิด

คนอื่นๆมันก็โอเคหมดละ ต้องอยู่กับป้าเทียนอีก 4 ปี ถึงแม้คนละคณะแต่สถาบันมันไม่ใหญ่(มั้ง)

ก่อนจบ ยังมีกันไว้ก่อนด้วย เด๋วบ่นเรื่องป๋มกินเหล้าอีก

สำหรับเทียนและคิ้ม เข้าใจนะว่ามันไม่ดี รู้ว่าอยากเตือน แต่ว่านานๆกินทีอ่า เดี๋ยวก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ขออีกสักทีเน้ออออ

สำหรับเม ดีละที่ไม่บ่นเรื่องนี้ (บ่นเรื่องอื่นมากละ)

ปล. เพลงติดป่าววะ